گاهی وقتا توی رابطه ها
نیازی نیست طرفت بهت بگه :
برو !
همین که روزها بگذره و یادی ازت نگیره
همین که نپرسه چجوری روزا رو به شب میرسونی
همین که کار و زندگی رو بهونه میکنه...

همین که دیگه لا به لای حرفاش دوستت دارم نباشه
و همین که حضور دیگران توی زندگیش
پر رنگ تر از بودن تو باشه
هزار بار سنگین تر از
کلمه ی برو واست معنا پیدا میکنه
پس برو
قبل از اینکه ویرون تر از اینی که هستی بشی...

پس منم میرم ...

به نفس های به شمار افتاده ام

در پس سکوت بی انتهای شب سوگند

من ماه هاست خواب را به لحظه های خیالی تماشای چشمان تو فروخته ام

سکوت تنها مختص لب ها وگوش ها نیست

برای درک سکوتم گاهی دست هایم نیز حرفی دارند برای نگفتن!

هوای سرد=خواستن تو

یک معادله ساده و متوازن ،اما سالهاست که یکطرفه مانده است..